بعدها

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد،

در بهاري روشن تر از امواج نور

در زمستاني غبارآلود و دور.

يا خزاني خالي از فرياد و شور.

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد.

روزي از اين تلخ و شيرين روزها.

روز پوچي همچو روزان دگر.

سايه اي از امروز ها و ديروزها.

برای خواندن متن کامل شعر به ادامه مطلب بروید

فریدون مشیری تهرانی - شاعر نو پرداز معاصر - متولد ۱۳۰۴ هجری شمسی

سایه ها

در سکوت دلنشین نیمه شب                         میگذشتیم از میان کوچه ها
رازگویان, هر دو غمگین, هر دو شاد                 هر دو بودیم از همه عالم جدا

تکیه بر بازوی من می داد گرم                         شعله ور از سوز خواهشها تنش
لرزشی بر جان من می ریخت نرم                    ناز آن بازو به بازو رفتنش

در نگاهش با همه پرهیز و شرم                      برق می زد آرزوئی دلنشین
در دل من, با همه افسردگی                          موج می زد اشتیاقی آتشین

زير نور ماه، دور از چشم غير                          چشم ها بر يكديگر ميدوختيم

هر نفس صد راز ميگفتيم و باز                        در تب نا گفته ها مي سوختيم

نسترن ها،  از  سر ديوارها                           سركشيدند از صداي پاي ما

ماه، ميپائيدمان از روي بام                            عشق، ميجوشيد در رگهاي ما

سايه هامان، مهربانتر بي ديغ                        يكدگر را تنگ در بر داشتند

تا ميان كوچه اي با صد ملال                         دست از آغوش هم برداشتند

باز هنگام جدائي در رسيد                         سينه ها لرزان شدو دلها شكست

خنده ها در لرزش تبها گريخت                    اشك ها بر روي روياها نشست

چشم جان من به نا كامي گريست                برق اشكي در نگاه او دويد

نسترن ها سر به زير انداختند                       ماه را ابري به كام خود كشيد

تشنه، تنها، خسته جان، آشفته حال          در دل شب مي سپردم راه خويش

تا بگريم در غمش ديوانه وار                       خلوتي مي خواستم دلخواه خويش

با اندوه فراوان در گذشت پارسی گوی خوش سخن و شاعر و ادیبی توانا

قیصر امین پور

را به تمام دوستداران فرهنگ و ادب تسلیت می گویم.

به یاد قیصر:

می‌خواهمت چنان‌که شب خسته خواب را
می‌جویمت چنان‌که لب تشنه آب را
محو توام چنان‌که ستاره به چشم صبح
یا شبنم سپیده‌ دمان آفتاب را
بی‌تابم آن‌ چنان که درختان برای باد
یا کودکان خفته به گهواره، خواب را
بایسته‌ای چنان‌که تپیدن برای دل
یا آن‌چنان که بال پریدن عقاب را
حتی اگر نباشی می‌آفرینمت
چونان که التهاب بیابان سراب را
ای خواهشی که خواستنی‌تر ز پاسخی
با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

منبع: باران

شرح پریشانی

 دوستان شرح پریشانی من گوش کنید           داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سروسامانی من گوش کنید           گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح آتش جانسوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم          ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته ، دیوانه رویی بودیم             بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

برای خواندن ادامه شعر فقط اینجا را کلیک کنید

منبع:پاییز سرخ

بی دل و خسته درین شهرم و دلداری نیست  غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

شب به بالین من خسته به غیر از غم دوست ز آشنایان کهن یار و پرستاری نیست

یا رب این شهر چه شهریست که صد یوسف دل    به کلافی بفروشیم و خریداری نیست

فکـر بهبــود خـود ای دل بکن از جـای دگر   کـاندر این شهر طبیب دل بیماری نیست

زندگی عشق است  

عشق افسانه نیست 

 آنکه عشق را آفرید دیوانه نیست 

عشق آن نیست که کنارش باشی 

عشق آنست که در یادش باشی

دو چیز هست که همیشه در یاد آدم ها می مونه....

                                             ادامه مطالب ادبی و اشعار

یا رسول الله مرا به سوی خود راهی نمای

کی بود یا رب که رو در یثرب و بطحا کنم گه به مکه منزل و گه در مدینه جا کنم

بر کنار زمزم از دل برکشم یک زمزمه وز دو چشم خون فشان آن چشمه را دریا کنم

صد هزاران دی درین سودا مرا امروز گشت نیست صبرم بعد ازین کامروز را فردا کنم

یا رسول الله به سوی خود مرا راهی نمای تا ز فرق سر قدم سازم ز دیده پا کنم

آرزوی جنه المـأوی برون کردم زدل جنتم این بس که بر خاک درت مـأوی کنم

خواهم از سودای پا بوست نهم سر در جهان یا به پایت سر نهم یا سر درين سودا کنم

مردم از شوق تو معذورم اگر هر لحظه ای جامی آسا نامه ی شوق دگر انشا کنم

جامی